Günlerdir  sınırında yaşıyoruz aşkın,















Günlerdir uçurumunda,



Bu kaçıncı atışım kendimi



Kollarından yalnızlığa,



Bu kaçıncı dargınlık,



Bu kaçıncı barışma?



Belli ki



Sensizliğe sürgün artık bu gözler,



Sensizliğe sürgün bu dudaklar, bu eller.



Şimdi yorgun bir çınar gibi kalbim,



Artık sana değil,



Sensizliğe yaslanacağım.















Hoşçakal güz çiçeğim, hoşçakal



Seni artık



Göz yaşlarınla ıslanmış



Yastıklara bırakacağım..















Oysa yıllarca



Yemyeşil bir orman köyünde sakladım gözlerini,



Dağ başlarında çoban ateşleri yaktım, üşümeyesin diye.



Ellerine kör gecelerin karanlığında sarıldım



















Ve haykırdım



En dipsiz kuyulara adını.



Ezberlettim seni kurtlara-kuşlara.



Sense beni sokaklara vurdun



Ve en zehir şarkılara..















Bilirsin,



Rüzgara bıçak,



Yağmura ateş,



Buluta kurşun işlemez.



Sende öylesine vurdun ki beni,



Artık bana



Hiçbir acı kar etmez..















Neylersin,



Önce melekler terk etti bizi,



Sonra masmavi düşler,



Öpüşler- gülüşler-çiçekler.



Büyüsü kalmadı artık kavuşmaların,



Bundan böyle



Bizi her köşede



Bambaşka bir cehennem bekler..















Sen de bundan böyle



İçi boş şarkılarla avut kendini.



En ucuz aşklarla yıka kirli ruhunu,



Açılırsın.























Taşlar yosuna sarılır bilirsin,



Sarmaşıklar duvarlara,



Geceler karanlığa,



Sen de yalnızlığa sarılırsın











Ve kadınsın,



Ağlayabilirsin gönlünce,



Göz yaşların pınarlar misali çağlar,



















Unutma ki erkeğim ben



Ve erkekler hep yalnız ağlar...