Bil ki

Üzgün bırakıp ayrılırken

Caddeler

Kaldırım taşlarıyla örtülmüş uçurumlardır.



Bilinçsizce mırıldanışta ansızın hatırlanan

Bir şarkı gibidir dönüşündeki haz



Uzun uzun ağlamak için güdülen hasret

Bazen nelere değmez

Subaşından ürkütülmüş ceylanın

Sekerek kaçarken ırmağa saldığı kader

Sanki süzülüp kalbine gelir



Yanıp sönen solgun

Ve kararsız ışıkları sehrin

Topraklarda ışıldasa da yıldızlar kadar

Gözlerimde yoğunlaşan anlamsız bakış

Takılıp gölgesine derinliklerin

Uzaklaşır.



Oysa tayların körpecik kuyruğuna

Parlak yelesine bağlanan kurdela

Huylarını gizlice dizginlemek içindir



Ve bilmediğim acılar

Yemişine kuşların konmadığı ağaçlar

Sarmaşıklar altında



Seni birazdan ay batarken anacağım

Fakat unutma ki yaşamak

Sonsuz bir tadla onarıyor

Hırçın bir çocuğun ısırdığı elmayı