Hayatımın en büyük hediyesi...

Ramazandı. Oruçluydum.

Tanıdığım bir tüccar iftar yemeğimi hergün evinden hususî otomobiliyle  gönderirdi.

Ben de hapishane kapısının yanındaki ilk telörgüde yemeğimi beklerdim.

Herkesin deliğine çekildiği o saatlerde bana izin verirlerdi.

Yine böyle beklerken bir gün ihtiyar bir adam telörgüye sokuldu.

Üstü başı dökülen amele kılıklı bir İhtiyar...

Beni asla tanımadan "oğlum içeride bir Necip Fazıl varmış!...

Şu karpuzu  ona hediye getirdim; Allah rızası için ***ürüp verir misin?" dedi.

Gözlerim hücum eden yaşlardan yangın içinde "ver baba hemen ***üreyim!"  dedim ve aldım.

İşte hasbî her türlü nefs oyunundan uzak Allah için verilen hediye...

Bu meçhul Müslümandan tüten edayı ömrümce unutamam!..

Keşke o karpuzu kesmeseydim; hep ona bakıp düşünseydim

İslâm ahlâkını fikretseydim ağlasaydim ağlasaydım..."





Necip Fazıl Kısakürek

Cinnet Mustatili s.76